บทกวีแห่งความคิดถึงและความโศกเศร้า
อับดุลวาเฮด สุคนธา
บทกวีภาษาอาหรับนี้เป็นบทไว้อาลัยแด่ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ โดยมีการระบุว่าเป็นบทกวีของท่าน หัซซาน บิน ษาบิต ซึ่งแต่งขึ้นเพื่อแสดงความโศกเศร้าต่อการจากไปของท่านนบี ﷺ
บทกวีแห่งความคิดถึงและความโศกเศร้า
1. ณ เมืองฏ็อยบะฮ์ (มะดีนะฮ์) ยังคงมีร่องรอยและสถานที่ของท่านรอซูลหลงเหลืออยู่ แม้กาลเวลาจะทำให้ร่องรอยบางอย่างเลือนหายไปก็ตาม
2. แต่โองการและสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ในบ้านหลังนั้นมิได้ถูกลบเลือนไป ที่นั่นมีมิมบัรของผู้นำทาง ผู้ซึ่งเคยขึ้นไปยืนบนมิมบัรนั้น
3. ยังมีร่องรอยอันชัดเจนและสถานที่สำคัญที่หลงเหลืออยู่ รวมถึงสถานที่ซึ่งท่านเคยใช้ละหมาดและมัสยิดของท่าน
4. ณ ที่แห่งนั้นมีห้องพักหลายห้อง ซึ่งท่านเคยพำนักอยู่ท่ามกลางห้องเหล่านั้น พร้อมกับแสงสว่างจากอัลลอฮ์ที่ผู้คนใช้เป็นแสงนำทาง
5. สถานที่เหล่านั้นยังคงเป็นที่จดจำ แม้กาลเวลาจะทำให้บางสิ่งเสื่อมสภาพ แต่ความหมายและร่องรอยของมันก็ยังคงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
6. ฉันจดจำสถานที่ของท่านรอซูลและเรื่องราวของท่านได้เป็นอย่างดี รวมถึงหลุมฝังศพที่ผืนดินได้โอบรับร่างอันประเสริฐของท่านไว้
7. ฉันยืนอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ร้องไห้ให้กับท่านรอซูล จนดวงตาของฉันหลั่งน้ำตา และผู้ที่เห็นต่างก็พลอยร้องไห้ตามไปด้วย
8. ทุกสิ่งล้วนทำให้ฉันระลึกถึงคุณความดีของท่านรอซูล และฉันไม่อาจหาทางหลีกหนีจากความทรงจำเหล่านั้นได้เลย จิตใจของฉันเต็มไปด้วยความเศร้า
9. จิตใจของฉันแตกสลายจากการสูญเสียอะห์มัด (มุฮัมมัด) ความเจ็บปวดนั้นทำให้ฉันเอ่ยถึงคุณความดีของท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
10. แม้ว่าฉันจะไม่สามารถกล่าวถึงคุณความดีทั้งหมดของท่านได้แม้เพียงหนึ่งในสิบส่วน แต่สิ่งที่ฉันกล่าวออกมานั้นก็เป็นเพียงสิ่งที่หัวใจของฉันยังพอจะถ่ายทอดได้
11. ฉันยืนอยู่เป็นเวลานาน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกำลัง ณ บริเวณหลุมฝังศพที่อะห์มัดถูกฝังอยู่
12. ขอความจำเริญจงมีแด่ท่าน โอ้หลุมฝังศพของท่านรอซูล และขอความจำเริญจงมีแด่แผ่นดินที่ร่างของผู้ทรงธรรมและผู้ได้รับทางนำได้พำนักอยู่
13. และขอความจำเริญจงมีแด่หลุมฝังศพของท่าน ซึ่งได้โอบรับร่างอันบริสุทธิ์ไว้ภายใน โดยมีสิ่งก่อสร้างที่จัดเรียงอย่างงดงามอยู่เหนือหลุมฝังศพนั้น
14. มือและดวงตาของผู้คนต่างช่วยกันโปรยดินลงบนหลุมฝังศพของท่าน ขณะที่หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
15. พวกเขาได้ฝังผู้เปี่ยมด้วยความสุขุมรอบคอบ ความรู้ และความเมตตาเอาไว้ ใต้ผืนดินในยามเย็นวันนั้น
16. พวกเขาจากไปพร้อมกับความโศกเศร้า โดยไม่มีนบีของพวกเขาอยู่ท่ามกลางพวกเขาอีกต่อไป จนแผ่นหลังและแขนขาของพวกเขาอ่อนแรงด้วยความทุกข์ระทม
17. พวกเขาร้องไห้ให้กับผู้ที่แม้แต่ชั้นฟ้ายังร้องไห้ในวันที่ท่านจากไป และผู้ที่แผ่นดินก็ร่วมโศกเศร้า ผู้คนทั้งหลายจึงยิ่งเศร้าหมอง
18. จะมีความสูญเสียใดในโลกที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับความสูญเสียในวันที่มุฮัมมัดจากโลกนี้ไปได้หรือ?
19. ในวันนั้น การประทานวะฮีย์ได้หยุดลงสำหรับพวกเขา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแสงสว่างแห่งทางนำเคยส่องลงมายังพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
20. ท่านเป็นผู้ชี้นำผู้คนไปสู่พระผู้ทรงเมตตา ผู้ที่ปฏิบัติตามท่านจะได้รับทางนำ และได้รับการช่วยให้พ้นจากความอัปยศและความหลงผิด
21. ท่านเป็นผู้นำของพวกเขา คอยชี้นำพวกเขาสู่สัจธรรมอย่างเต็มกำลัง เป็นครูผู้ซื่อสัตย์ หากพวกเขาเชื่อฟังท่าน พวกเขาก็จะได้รับความสำเร็จ
22. ท่านให้อภัยต่อความผิดพลาด และยอมรับคำขอโทษของพวกเขา และเมื่อพวกเขาทำความดี อัลลอฮ์ย่อมทรงตอบแทนด้วยความดีที่มากยิ่งกว่า
23. เมื่อมีเรื่องหนักหน่วงเกิดขึ้น ซึ่งพวกเขาไม่สามารถแบกรับได้ ท่านก็เป็นผู้ที่ทำให้เรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่าย และช่วยให้พวกเขาพบทางออก
24. ในขณะที่พวกเขายังดำรงอยู่ในความโปรดปรานของอัลลอฮ์ ท่ามกลางพวกเขามีผู้นำทางคนหนึ่ง ซึ่งคอยชี้นำไปสู่หนทางอันถูกต้อง
25. ท่านรู้สึกเป็นทุกข์อย่างยิ่งเมื่อเห็นพวกเขาออกห่างจากทางนำ และท่านปรารถนาอย่างยิ่งให้พวกเขายืนหยัดอยู่บนความถูกต้องและได้รับทางนำ
26. ท่านมีความเมตตาและอ่อนโยนต่อพวกเขาเสมอ ไม่เคยทอดทิ้งพวกเขา แต่กลับโอบรับพวกเขาไว้ด้วยความรัก ความห่วงใย และความเอื้ออาทร
27. ขณะที่พวกเขายังอยู่ภายใต้แสงสว่างแห่งทางนำนี้ จู่ ๆ ท่านก็ได้เดินทางกลับไปสู่โลกแห่งปรโลก ทิ้งพวกเขาไว้กับความเจ็บปวดแห่งการสูญเสีย
28. แล้วท่านก็กลับไปยังอัลลอฮ์ในสภาพที่ได้รับการสรรเสริญ และแม้แต่สิ่งถูกสร้างทั้งหลายก็ยังกล่าวถึงท่านด้วยความดีงาม
29. แผ่นดินแห่งเขตหะรอม (มักกะฮ์) กลายเป็นสถานที่อันเงียบเหงาและวังเวง เมื่อการจากไปของท่านทำให้ความคุ้นเคยกับวะฮีย์ที่เคยมีหายไป
30. สถานที่ต่าง ๆ กลายเป็นพื้นที่รกร้าง เว้นแต่หลุมฝังศพของท่านที่ยังคงมีผู้มาเยือนและแสดงความอาลัยต่อท่าน
31. แม้แต่มัสยิดของท่านก็กลายเป็นสถานที่เงียบเหงาเมื่อท่านจากไป ทั้งที่ครั้งหนึ่งท่านเคยมีสถานที่ยืนและสถานที่นั่งอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
32. และแม้แต่บริเวณญัมเราะฮ์อัลกุบรอ (เสาหินขว้างญัมเราะฮ์ใหญ่) ตลอดจนบ้านเรือน ลานกว้าง และสถานที่ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับท่าน ก็พลอยเงียบเหงาไปด้วย
33. โอ้ดวงตาเอ๋ย จงร้องไห้ให้กับท่านรอซูลด้วยน้ำตาแห่งความอาลัยเถิด และอย่าให้ฉันได้เห็นเลยว่า วันเวลาจะทำให้น้ำตาของเจ้าหยุดไหล
34. เหตุใดเจ้าจึงไม่ร้องไห้ให้กับผู้มีคุณความดีอันยิ่งใหญ่ ผู้ซึ่งได้มอบความโปรดปรานและความเมตตาอันกว้างขวางแก่ผู้คน?
35. จงหลั่งน้ำตาออกมาเพื่อท่านเถิด จงร่ำไห้ต่อการสูญเสียบุคคลผู้ซึ่งไม่มีใครในยุคสมัยใดจะสามารถเทียบเท่าท่านได้
36. ผู้คนในอดีตไม่เคยประสบกับความสูญเสียใดที่ยิ่งใหญ่เท่ากับการสูญเสียมุฮัมมัด และจนถึงวันกิยามะฮ์ ก็จะไม่มีใครถูกสูญเสียไปในลักษณะที่เทียบเท่ากับท่านอีกแล้ว
ข้อคิดจากบทกวี
บทกวีนี้สะท้อนให้เห็นถึงความรักและความผูกพันที่มีต่อท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ อย่างลึกซึ้ง โดยมีข้อคิดสำคัญ 4 ประการ
1. ความรักต่อท่านนบี ﷺ ไม่ได้จบลงเพียงเพราะท่านจากโลกนี้ไป แต่ยังคงอยู่ในหัวใจของผู้ศรัทธา
2. สถานที่ต่าง ๆ ที่ท่านเคยพำนัก ยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ศรัทธาระลึกถึงแบบอย่างและคุณงามความดีของท่าน
3. ท่านนบี ﷺ คือผู้สอน ผู้ชี้นำ และผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา ท่านปรารถนาให้ประชาชาติของท่านได้รับทางนำและประสบความสำเร็จ
4. ความรักที่แท้จริงต่อท่านนบี ﷺ คือการปฏิบัติตามสุนนะฮ์ของท่าน ดำเนินชีวิตตามคำสอน และยึดมั่นในแนวทางที่ท่านนำมา
หมายเหตุ : คำแปลนี้เป็นการถ่ายทอดความหมายโดยรวมของบทกวี ไม่ใช่การแปลคำต่อคำ และควรตรวจสอบต้นฉบับและการระบุผู้ประพันธ์ก่อนนำไปอ้างอิงทางวิชาการ
والله أعلم بالصواب
والله المستعان