ดุอาอฺสำคัญของบรรดานบีที่ปรากฏในอัลกุรอาน

 

By One Muslimah

 

     อัลกุรอาน มิได้เป็นเพียงคัมภีร์แห่งบทบัญญัติของอิสลาม หากแต่ยังเป็นแหล่งรวมของดุอาอฺต่างๆ อันทรงคุณค่า ซึ่งสะท้อนสภาพจิตวิญญาณ การพึ่งพา และความสัมพันธ์ระหว่างบรรดานบีกับอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา 

     ดุอาอฺของบรรดานบีเหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในอัลกุรอาน เพื่อเป็นแบบอย่างแก่บรรดาผู้ศรัทธาทุกยุคสมัย ทั้งในด้านถ้อยคำ ท่าที และเนื้อหาการวิงวอน อาทิ

 

 

1) ดุอาอฺของนบีอาดัม : การสำนึกผิดและการขออภัยโทษ

 

     หลังจากการผิดพลาดของมนุษย์คู่แรก นบีอาดัมและพระนางฮาวาอฺได้แสดงออกถึงการสำนึกผิดอย่างแท้จริงผ่านดุอาอฺ ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า

 

“… โอ้พระเจ้าของพวกเข้าพระองค์ พวกข้าพระองค์ได้อธรรมแก่ตัวของพวกข้าพระองค์เอง 

และถ้าพระองค์ไม่ทรงอภัยโทษแก่พวกข้าพระองค์และเอ็นดูเมตตาแก่ข้าพระองค์แล้ว 

แน่นอนพวกข้าพระองค์ก็ต้องกลายเป็นพวกที่ขาดทุน”

(อัลกุรอาน 7:23)

     ♦ ดุอาอฺบทนี้เป็นรากฐานของแนวคิดเรื่องการสำนึกผิด การกลับตัว (เตาบะฮ์) ในอิสลาม และสอนให้ผู้ศรัทธายอมรับความผิดพลาดของตนอย่างถ่อมตน

 

 

2) ดุอาอฺของนบีนูห์ : การพึ่งพาอัลลอฮฺ (ซุบฮานาฮูวาตะอาลา) ท่ามกลางการต่อต้าน

 

     นบีนูห์เผชิญกับการปฏิเสธจากประชาชนนับร้อยปี ดุอาอฺของท่านสะท้อนให้เห็นถึงความอดทนและการมอบหมายต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า

 

“… แท้จริงข้าพระองค์ถูกพิชิตเสียแล้ว ได้โปรดช่วยเหลือ(ข้าพระองค์)ด้วย”

(อัลกุรอาน 54:10)

     ♦ ดุอาอฺบทนี้แสดงให้เห็นว่า เมื่อมนุษย์ถึงขีดจำกัดแห่งความสามารถ ดุอาอฺคือที่พึ่งสุดท้าย

 

 

3) ดุอาอฺของนบีอิบรอฮีม : การวางรากฐานแห่งศรัทธา

 

     ดุอาอฺของนบีอิบรอฮีมปรากฏหลายแห่งในอัลกุรอาน โดยเน้นทั้งเรื่องศรัทธา ครอบครัว และสังคม เช่น

 

“… ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ โปรดทรงให้ที่นี่เป็นเมืองที่ปลอดภัย 

และโปรดประทานบรรดาผลไม้ให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่ชาวเมืองนั้นด้วย…”

(อัลกุรอาน 2:126)

 

“โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์และจากลูกหลานของข้าพระองค์เป็นผู้ดำรงการละหมาด 

โอ้พระเจ้าของเรา ขอพระองค์ทรงตอบรับการวิงวอนของข้าพระองค์ด้วยเทอญ”

(อัลกุรอาน 14:40) 

     ♦ ดุอาอฺของท่านสะท้อนถึงความห่วงใยต่อศาสนาและอนาคตของชนรุ่นหลัง

 

 

4) ดุอาอฺของนบีลูฏ : การขอความคุ้มครองจากความชั่ว

 

     เมื่อเผชิญกับสังคมที่เต็มไปด้วยความเสื่อมทราม นบีลูฏได้วิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า

 

“…ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยข้าพระองค์ให้อยู่เหนือหมู่ชนผู้บ่อนทำลายด้วยเถิด”

(อัลกุรอาน 29:30)

     ♦ ดุอาอฺนี้เป็นแบบอย่างของการขอความคุ้มครองให้พ้นจากอิทธิพลของความชั่วในสังคม

 

 

5) ดุอาอ์ของนบีมูซา : การขอกำลังใจและความง่ายดายในการทำหน้าที่

 

     ก่อนเผชิญหน้ากับฟิรเอาน์ นบีมูซาได้ขอดุอาอฺว่า

 

“ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดเปิดอกของข้าพระองค์ให้แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด”

และทรงโปรดทำให้การงานของข้าพระองค์ง่ายดายแก่ข้าพระองค์ด้วย”

(อัลกุรอาน 20:25–26) 

     ♦ ดุอาอฺบทนี้แสดงให้เห็นถึงการขอพลังทางจิตใจและความสามารถในการสื่อสารเพื่อภารกิจศาสนา

 

 

6) ดุอาอฺของนบีอัยยูบ : ความอดทนและการพึ่งพาในยามทุกข์

 

     เมื่อนบีอัยยูบเผชิญกับความเจ็บป่วยและการสูญเสีย ท่านวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา อย่างเรียบง่าย และอ่อนน้อมถ่อมตน ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า 

 

“… แท้จริงข้าพระองค์นั้น ความทุกข์ยากได้ประสบแก่ข้าพระองค์

และพระองค์เท่านั้นเป็นผู้ทรงเมตตายิ่ง ในหมู่ผู้เมตตาทั้งหลาย”

(อัลกุรอาน 21:83)

     ♦ ดุอาอฺนี้เป็นแบบอย่างสูงสุดของความอดทน (ศ็อบรฺ) และการไม่สิ้นหวังในพระเมตตาของอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา

 

 

7) ดุอาอฺของนบียูนุส : การยอมรับผิดและเตาบะฮ์

 

     ในสภาพที่สิ้นหวังที่สุด นบียูนุสได้วิงวอนขอต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า

 

“… ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่เที่ยงแท้นอกจากกพระองค์ท่าน มหาบริสุทธิ์แห่งพระองค์ท่าน 

แท้จริงข้าพระองค์เป็นผู้หนึ่งในหมู่ผู้อธรรมทั้งหลาย”

(อัลกุรอาน 21:87)

     ♦ ดุอาอฺบทนี้ถูกยกย่องว่าเป็นดุอาอฺแห่งการปลดเปลื้องจากความทุกข์

 

 

8) ดุอาอฺของนบีซะกะรียา : ความหวัง แม้ยามหมดสิ้นหนทาง

 

     นบีซะกะรียาได้วิงวอนขอทายาทด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ดังที่ปรากฏในอัลกุรอาน ความว่า

 

“ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงอย่าปล่อยให้ข้าพระองค์อยู่อย่างเดียวดาย 

และพระองค์ท่านเท่านั้นเป็นผู้สืบมรดกอันดียิ่ง”

(อัลกุรอาน 21:89) 

     ♦ ดุอาอฺนี้สะท้อนถึงการไม่สิ้นหวังในความเมตตาของอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา แม้อยู่ในสภาวะที่ดูเป็นไปไม่ได้

 

 

9) ดุอาอฺของท่านนบีมุฮัมมัด ศอลลัลลอฮุอลัยฮิวะซัลลัม : การขอทางนำและความมั่นคงแห่งหัวใจ

 

     แม้อัลกุรอานจะมิได้บันทึกดุอาอฺของท่านนบีมุฮัมมัด ศอลลัลลอฮุอลัยฮิวะซัลลัม อย่างละเอียดเฉกเช่นบรรดานบีก่อนหน้า แต่อัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ทรงสอนให้ท่านนบีและประชาชาติของท่านคือพวกเรา ขอดุอาอฺที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ การขอทางนำ

 

“ขอพระองค์ทรงแนะนำพวกข้าพระองค์ ซึ่งทางอันเที่ยงตรง”

(อัลกุรอาน 1:6) 

     ♦ ซึ่งเป็นดุอาอฺที่มุสลิมทุกคนอ่านและวิงวอนขอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกการละหมาด

 

 

บทส่งท้าย 

 

          ดุอาอฺของบรรดานบีในอัลกุรอานเป็นขุมทรัพย์แห่งปัญญาและจิตวิญญาณ สะท้อนให้เห็นว่าบรรดานบีผู้ใกล้ชิดอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ที่สุด ยังคงวิงวอนขอความช่วยเหลือและมอบหมายต่อพระองค์อย่างต่อเนื่อง ดุอาอฺเหล่านี้ยังคงเป็นบทเรียนที่มีชีวิตสำหรับผู้ศรัทธาในทุกยุคทุกสมัย