รอมฎอน ที่ดีที่สุดในชีวิต
by One Muslimah
คิดสักนิด เพื่อใคร่ครวญ เราผ่านรอมฎอนมาแล้วกี่ครั้ง บางคนผ่านมาสิบครั้ง บางคนยี่สิบครั้ง บางคนมากกว่านั้น แต่แทบไม่มีใครหยุดถามตัวเองอย่างจริงจังว่า “รอมฎอนครั้งใด คือรอมฎอนที่ดีที่สุดในชีวิตของเรา”
เราจำได้ดีว่า รอมฎอนปีนั้นอากาศร้อนเพียงใด ปีนี้ถือศีลอดกี่ชั่วโมง ละศีลอดด้วยเมนูอาหารอะไร ละหมาดตะรอเวียะห์ที่ไหน แต่กลับจำไม่ค่อยได้ว่า หัวใจของเราใกล้อัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา แค่ไหน น้ำตาแห่งการเตาบะฮ์เคยไหลหรือไม่ ไหลครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ และอีหม่านของเราเติบโตขึ้นหรือลดน้อยถอยลง
เราผ่านรอมฎอน … หรือเพียงแค่ รอมฎอนผ่านเราไป
รอมฎอน เปรียบเสมือน “แขกผู้มีเกียรติคนพิเศษ” ที่มาเยี่ยมเราปีละครั้ง มาพร้อมกับความเมตตา การอภัย การปลดปล่อยจากไฟนรก และค่ำคืนอันแสนวิเศษที่มีค่ามากกว่าหนึ่งพันเดือน แม้ “แขกผู้มีเกียรติคนพิเศษ” ผู้นี้ จะมาเป็นประจำทุกปี แต่ไม่มีใครรับประกันได้ว่า เราจะมีชีวิตอยู่และได้พบกับ “แขกผู้มีเกียรติคนพิเศษ” ในปีหน้าและปีต่อๆ ไปหรือไม่
หลายคนที่เคยนั่งละศีลอดร่วมกับเราเมื่อปีที่แล้ว ละหมาดตะรอเวียะห์ข้างเราเมื่อปีที่แล้ว วันนี้เหลือเพียงชื่อในความทรงจำ หลายเสียงอะซานที่เคยได้ยินร่วมกัน วันนี้เหลือเพียงเสียงดุอาอ์ให้ผู้ที่จากไป รอมฎอนยังกลับมาเหมือนเดิมทุกปี แต่ “ผู้ถือศีลอด” ไม่เคยกลับมาครบทุกคน
หากรอมฎอนนี้ … เป็นรอมฎอนสุดท้าย
ความจริงที่หัวใจไม่อยากยอมรับ คือ รอมฎอนนี้ อาจเป็นรอมฎอนสุดท้ายในชีวิตของเรา คำกล่าวนี้ไม่ใช่คำพูดเพื่อสร้างความหวาดกลัว แต่คือความจริงที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ เพราะเราไม่รู้ว่า จะได้ยินเสียงอะซานครั้งสุดท้ายเมื่อใด จะได้ลุกขึ้นกินซะฮูรครั้งสุดท้ายเมื่อใด หรือจะมีโอกาสได้ยืนละหมาดในคืนลัยละตุลก็อดร์อีกหรือไม่
หากรอมฎอนนี้ คือรอมฎอนสุดท้าย เรายังจะถือศีลอดแบบเดิมหรือไม่ ยังจะละหมาดแบบรีบเร่งเหมือนที่ผ่านมาไหม ยังจะเลื่อนการเตาบะฮ์ออกไปอีกหรือเปล่า
รอมฎอนที่ดีที่สุด ไม่ใช่รอมฎอนที่สมบูรณ์แบบ
รอมฎอนที่ดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องเป็นรอมฎอนที่เราทำอิบาดะฮ์ได้มากที่สุด แต่ขอให้เป็นรอมฎอนที่หัวใจเปลี่ยนแปลงมากที่สุด
อาจเป็นรอมฎอนที่เราเริ่มละหมาดด้วยความรู้สึก ไม่ใช่แค่ท่าทาง
อาจเป็นรอมฎอนที่เราเปิดกุรอานด้วยน้ำตา ไม่ใช่เพียงสายตา
อาจเป็นรอมฎอนที่เรายอมรับความอ่อนแอของตัวเองและกลับไปหาอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา อย่างถ่อมตน ไม่ใช่ผู้ทะนงตน
เพราะรอมฎอนที่ดีที่สุด คือ รอมฎอนที่เรากลับมาเป็น “บ่าว” ของอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ไม่ใช่เพียง “ผู้ถือศีลอด”
อย่าปล่อยให้รอมฎอนผ่านไป … โดยหัวใจไม่เปลี่ยน
น่าเสียดายยิ่งกว่าการไม่ได้พบรอมฎอนอีกครั้ง คือ การที่ได้พบรอมฎอน แต่หัวใจยังเหมือนเดิม ถือศีลอด แต่ยังปล่อยลิ้นให้อยู่กับคำไร้สาระ ละหมาด แต่ยังห่างไกลอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา อ่านกุรอาน แต่หัวใจยังไม่ยอมฟัง
หากหลังจากรอมฎอน เรายังเป็นคนเดิม แสดงว่าเราเพียง “ผ่านรอมฎอน” แต่ไม่เคย “เดินทางเคียงข้างไปกับรอมฎอน”
ให้รอมฎอนนี้ เป็นรอมฎอนที่ดีที่สุดในชีวิต
เราไม่อาจรับประกันตัวเองได้ว่า จะเหลือรอมฎอนอีกกี่ครั้งในชีวิตที่เหลืออยู่นี้ แต่เราสามารถตัดสินใจตั้งเจตนาด้วยความบริสุทธิ์ใจได้ว่า จะทำให้รอมฎอนปีนี้ เป็นรอมฎอนที่ดีที่สุดในชีวิต
ดีที่สุด … ในความจริงใจ
ดีที่สุด … ในการกลับตัว
ดีที่สุด … ในการยอมจำนนต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา
และดีที่สุด … ในการลดคุณค่าของดุนยาในหัวใจ
หากรอมฎอนปีนี้ คือรอมฎอนสุดท้าย ขอให้เป็นรอมฎอนที่อัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ทรงพอพระทัย
ก่อนรอมฎอนจะกล่าวคำอำลา
เมื่อถึงวันอีด รอมฎอนจะจากไปอีกครั้ง แต่คำถามสำคัญคือ รอมฎอนได้ทิ้งอะไรไว้ในหัวใจเรา และเราทิ้งอะไรไว้กับรอมฎอน
ขอให้รอมฎอนปีนี้ ไม่ใช่เพียงแค่เดือนหนึ่งที่ผ่านไป แต่ขอให้เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตเราทุกคน และหากรอมฎอนปีนี้ เป็นรอมฎอนสุดท้ายของเราจริงๆ ขอให้เราได้กลับคืนสู่อัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา ด้วยกับหัวใจที่พระองค์ทรงพอพระทัย
